Ostatnie Wpisy

MAJ

12

linkologia.pl spis.pl
 
przeczytane 2009

  H.E.R.O.I.N.A.

Janusz Leon Wiśniewski

 

 

Na dworcu we Frankfurcie nad Menem, w oświetlonych błękitnym światłem toaletach z

powodu przedawkowania narkotyków zmarło w zeszłym roku (dane za okres od stycznia do

lipca)  dwanaście kobiet i trzydziestu sześciu mężczyzn. Większość z nich, ponad

dziewięćdziesiąt procent, rozstała się z życiem w dworcowej kloace po „złotym strzale" z

heroiny. Pomysł policji, aby błękit lamp w toaletach utrudnił im znalezienie linii żył na

przedramieniu, w ich przypadku nie zadziałał. Aby zabić tylu ludzi, wystarczy zaledwie

dwadzieścia pięć gramów heroiny. Dokładnie taką dawkę heroiny zawierały kryształowe,

eleganckie flakony sprzedawane bez recepty (!) we wszystkich aptekach niemieckich

jeszcze w 1920 roku. Lekarze i naukowcy z podwójnymi tytułami doktora (dr dr) oraz

profesorowie uznanych uniwersytetów w artykułach publikowanych w naukowych

czasopismach wychwalali „niezwykłe działanie" heroiny jako „bezpiecznego środka na

kaszel, wszelkiego rodzaju bóle i inne dokuczliwe dolegliwości". Producent heroiny,

powołując się na te „naukowe i niepodważalne" opinie utytułowanych mędrców, reklamował

(kolorowymi fotografiami) swój „cudowny lek" w większości czasopism

ukazujących się wtedy w Niemczech. Heroina jako niezastąpiony środek na kaszel. Także

dla niemowlaków. Vivat academia, vivat professores...

Niecały rok po tym, jak 21 sierpnia 1897 roku Felix Hoffmann, chemik w firmie Bayer

AG, zmieszał w probówce substancję o nazwie dwuacetylomorfiną, bossowie koncernu

przy poparciu (i zachwycie) naukowej elity, rezygnując z dokładnych i drogich testów

klinicznych, wprowadzili na rynek nowy „rewelacyjny środek na kaszel". Ryby, chomiki i

koty od tego nie zdychały. Kaszlące dzieci pracowników koncernu w trakcie

wyrywkowych testów czuły się po tym znakomicie. Producenci nazwali swoją substancję

„heroiną", zastrzegając tę nazwę w urzędzie patentowym. Heroina. Od heroicznego

nowego odkrycia firmy Bayer AG z Leverkusen. Nowy „środek na kaszel" zapełnił półki

aptek i był w ciągłej sprzedaży. Stosowali go uczniowie, ciężarne kobiety, policjanci,

robotnicy i urzędnicy. Starzy i młodzi. Jako tabletki, jako syropy i jako czopki. Zadbano o

wszystko. Dla wymagających kobiet przygotowano specjalne tampony nasączone heroiną.

Wkrótce odkryto, że heroina jest dobra nie tylko na kaszel. W szpitalach psychiatrycznych

we Włoszech podawano ją jako środek na wszystkie możliwe choroby: paraliż, delirium,

halucynacje, epilepsję. Wkrótce odkryto, że heroina pomaga nie tylko

chorym. Członkom popularnych w Niemczech klubów alpinistycznych zalecano przed

wspinaczką łykanie heroiny co miało rzekomo ułatwiać oddychanie na dużych

wysokościach. Na haju można było wejść znacznie wyżej. Jeszcze pod koniec lat

dwudziestych ubiegłego wieku legalną produkcję heroiny szacowano na mniej więcej

dziewięć ton rocznie.

To, że ówcześni poddani cesarza Wilhelma II nie stali się „narodem ćpunów", wynika

głównie z typowego dla nich pruskiego zdyscyplinowania. Jeśli doustnie to doustnie

(przez układ pokarmowy dwuacetylomorfina bardzo powoli przedostaje się do mózgu), jeśli

napisane, że kilka miligramów, to kilka miligramów. Mało kto pomyślał, aby heroinę palić,

wciągać przez błony śluzowe nosa lub po prostu wstrzykiwać sobie w żyłę. Na to wszystko

wpadli szybko Amerykanie, do których heroina trafiła w ramach bardzo opłacalnego

eksportu (firma Bayer AG eksportowała heroinę do dwudziestu krajów). Zresztą.

Ameryka w tamtych czasach i tak była już „znarkotyzowana". Niemal dziesięć procent

lekarzy uzależnionych było od opiatów, setki tysięcy ludzi wstrzykiwało sobie regularnie

morfinę, masowo emigrujący do Stanów Zjednoczonych Chińczycy palili opium. Około

1910 roku wielu przerzuciło się na — legalną przecież — heroinę. Nagle zapełniły się

szpitale. Wprowadzono restrykcje. Pojawił się czarny rynek, a heroinę zdelegalizowano

dopiero w roku 1931.

Ten sam Felix Hoffmann, dziesięć dni przed zmieszaniem w probówce heroiny,

zsyntetyzował inną substancję: kwas acetylosalicylowy. Jednakże jego szefowie uznali, że

jest „zbyt trująca" i początkowo wstrzymali zaopatrywanie w nią aptek. Dzisiaj

„trująca" mikstura Hoffmanna jest ogólnie dostępna i jak najbardziej legalna. Jej inna

nazwa to aspiryna. Vivat academia...

 

 

Janusz Leon Wiśniewski

georgeman   tagi: heroina, wiśniewski

MAJ

04

linkologia.pl spis.pl
 
przeczytane 2009, rozśmieszacz

 

"BAŚŃ O TRZECH BRACIACH I KRÓLEWNIE "

 

ALEKDANDER FREDRO

Baśń o trzech braciach i królewnie

 


 

 

 

 Mrok wieczorny - babcia siwa przy kominku głową kiwa. Nos jak haczyk, - okulary, Coś tam mruczy babsztyl stary.

Snuje bajdy niestworzone, O królewnie Pizdolonie,

O trzech braciach jak niewielu, O matuli ich z burdelu, Opowiada stare dzieje... A na dworze wicher wieje.  Siądzcie społem panny, smyki, Młodojebce, stare pryki I nadstawcie dobrze uszy! Choć na polu śnieżek prószy. W domu ciepło i wygodnie... Zostaw pan w spokoju spodnie! Bo zawołam zaraz Mamy!... Sza! Uwaga! Zaczynamy!

Za morzami, za rzekami, Za lasami, za górami, Żył przed bardzo wielu laty, Król potężny i bogaty, Dobrotliwy, szczodrobliwy, Ale bardzo nieszczęśliwy, Ciągle smutny i zmartwiony Z winy córki Pizdolony, Co choć bardzo piękna, miła, Lecz nadmiernie się kurwiła.

A dawała bez wyboru I rycerzom, panom dworu, I kucharzom, i kuchcikom, Giermkom, ciurom, pisarczykom, Na leżąco, na stojaka, W dupę, w cycki i na raka. Czy na dworze, czy w salonie, Czy w klozecie, czy na tronie, W każdej chwili, w każdym czasie Wciąż myślała o kutasie.

Próżno mówił jej król stary, Że we wszystkim trzeba miary, Nie wypada bowiem pannie Dawać dupy bezustannie. Na nic się to wszystko zdało, Wciąż jej chuja było mało I na całym króla dworze Nikt chędożyć już nie może.

Wszyscy byli rozjebani. Nawet księża kapelani. Raz ją tak swędziała dupa. Że zgwałciła aż biskupa, A gdy ten ją zdupczył marnie - Poszła dawać pod latarnię.  

Aż do tego doszło wreszcie, że z burdelów wszystkich w mieście Od kurewskiej całej nacji Przyszły kurwy w delegacji. Ta najbardziej rozjebana, Padłszy przed nim na kolana, Z trudem tłumiąc rzewne łkanie Rzekła: Królu nasz i Panie! Ty panując od lat wielu Ojcem byłeś dla burdelu. Burdelowy cech upada Kurwom grozi dziś zagłada! Upadają obyczaje! Twoja córka dupy daje! Na ulicy bez pieniędzy, Przez co wpycha nas do nędzy. Nikt nas dziś już nie pierdoli, Bo darmochę każdy woli! A więc najjaśniejszy panie, Sprawiedliwość niech się stanie! K ról na łzy kurewskie czuły, Kazał dać ze swej szkatuły Każdej kurwie po dukacie... 

Po czym zamknął się w komnacie W nocy zaś przywołał swego Astrologa nadwornego, By ten patrząc w gwiezdne szlaki Znalazł wreszcie sposób jaki, By królewnę można było Dobrowolnie, czy też siłą Wrócić znów do cnoty granic, A gdy to się nie zda na nic, Niech przynajmniej w swojej sferze Obłapników sobie bierze... W ięc astrolog wziąwszy lupę, Zajrzał raz królewnie w dupę, Dwakroć cyrklem pizdę zmierzył, Po czym zamknął się w swej wieży. Tak był w pracy pogrążony, Taki przy tym roztargniony, że szukając prawdy na niebie W roztargnieniu srał pod siebie. Kręcił, wiercił teleskopem, Wreszcie wrócił z horoskopem I rzekł: Smutną wieść, niestety objawiły mi planety, Że królewny nic nie wstrzyma. Na jej szał lekarstwa ni ma! Chyba, że się znajdzie jaki, Tęgi jebak nad jebaki, Który ją tak zerżnie pięknie, Że królewnie picza pęknie! Żywym ogniem się zapali, Na kawałki się rozwali. Wtedy będzie pizdolona Z czaru swego wyzwolona! I znów stanie się prawiczką Z malusieńską, ciasną piczką.

Król, choć płakał ze zmartwienia, Zamknął córkę do więzienia, By się więcej nie puszczała. Tam codziennie dostawała, Prócz świetnego utrzymania, Tysiąc świec do brandzlowania, Wazeliny beczkę całą. Lecz jej tego było mało. Ciągle płacze, ciągle krzyczy: To za mało dla mej piczy! W szystkim było ogłoszone Że kto zbawi Pizdolonę Ten dostanie ją za żonę I podzieli się królestwem by raz skończyć z tym kurestwem... W ięc zjeżdżają się jebacze, Czarodzieje, zaklinacze, I rycerze, królewicze, By królewnie zerżnąć piczę! Każdy swoich sił próbuje, Lecz choć tęgie mieli chuje Na nic się to wszystko zdało, Bo królewnie wciąż za mało.

Król gdy widział co się dzieje Stracił całkiem już nadzieję, Płakał, martwił się dzień cały Aż mu jaja posiwiały Bo już siwy był na głowie. A tymczasem heroldowie Wieści dziwne rozgłaszali Coraz dalej, dalej, dalej... Aż dotarły hen daleko, Gdzie za siódmą górą, rzeką, Stała sobie mała chatka, W niej mieszkała stara matka Wraz z synami swymi trzema, Którym równych w świecie nie ma. K ażdy dzielny, tęgi, zwinny, ale każdy z nich był inny I w tym nie ma nic dziwnego: Każdy z ojca był innego, Bo w młodości swojej czasie Matka strasznie puszczała się. Była stróżką przy burdelu I kochanków miała wielu. Syn najstarszy miał chuj długi I gruby na kształt maczugi, A po bokach jego były jak postronki - grube żyły, Jakieś sęki, jakieś guzy Jaja miał jak dwa arbuzy! A że ciągle mu bez mała ta ogromna pyta stała, Chujogromem go nazwano. Pizdoliza nosił miano Syn następny, bo lizanie Stawiał wyżej nad jebanie, I nie było mistrza w świecie, Co by sprostał mu w minecie. C ieszą matkę takie dzieci, Lecz niestety - smuci trzeci, Który rodu był zakałą, Bo miał kuśkę całkiem małą, A cieniutką na kształt glizdy I nie palił się do pizdy. Dobrze, gdy z matczynej woli Raz na miesiąc popierdoli. A że mało tak obłapia, Bracia mieli go za gapia. No i matka nawet czasem Nazywała go Głuptasem. Tak im słodko życie idzie, Ani w zbytku, ani w biedzie. Starsze bowiem dwa chłopaki Zarabiali w sposób taki, że pobożne, starsze panie Brały ich na utrzymanie. A i matka, chociaż stara, Też dawała za talara. Tylko trzeci syn - wyskrobek Wypinał się na zarobek. Że nie udał się niewiastom, Dawał dupy pederastom I ku wielkiej matki złości Nie brał nic od swoich gości... Tak im się więc dobrze żyło, I wygodnie, dobrze, miło. Aż dotarła i w ich strony Wieść o losie Pizdolony. Na zarobek więc łakoma woła matka Chujogroma I tak rzecze: Ty, mój synu Idź Dokonaj tego czynu! Gdy spierdolisz Pizdolonę To dostaniesz ją za żonę. Pół królestwa twoim będzie! Tak królewskie brzmi orędzie." S yn usłuchał rady matki. Zaraz włożył czyste gatki. Wymył chuja - i bez zwłoki Raźno ruszył w świat szeroki... A gdy przybył do stolicy, Zaraz poszedł do ciemnicy Gdzie się świecą, rozkraczona, brandzlowała Pizdolona. Pyta dębem mu stanęła, Więc się ostro wziął do dzieła I za pierwszym sztosem leci Błyskawicznie drugi, trzeci, Czwarty, piąty - aż nareszcie Wyrżnął sztosów tysiąc dwieście I utracił siłę całą Lecz królewnie wciąż za mało!

Tak był potem osłabiony, Że zleść nie mógł z Pizdolony, Aż musiały dworskie ciury ciągnąć go za dupę z dziury, I zanieśli omdlałego, Do szpitala zamkowego. A królewna ciągle krzyczy, Że to mało dla jej piczy! Prędko, prędko baśń się baje, Nie tak prędko kutas staje, Baśń się baje, czas ucieka, Chujogroma matka czeka, W końcu martwić się zaczyna Że nie widać skurwysyna... A ż ją doszły straszne wieści... Powstrzymując łzy boleści, Pizdoliza do się wzywa I w te słowa się odzywa: - Bratu, rzecz to nie do wiary, Nie powiodły się zamiary. Kutas zmarniał mu, niestety Idź więc ty, spróbuj minety! I Pizdoliz wnet bez zwłoki, Ruszył prędko w świat szeroki. W końcu zaszedł do stolicy. Tam się udał do ciemnicy, Gdzie się świecą, rozkraczona, Brandzlowała Pizdolona. Zaraz ją za piczę łapie I minetę tęgo chlapie Język jego na kształt węża To się spręża, to rozpręża, To się wije jak sprężyna, W pizdę wwiercać się zaczyna, To po wierzchu, to od środka. Kręci na kształt kołowrotka, To się zwija znów jak fryga, że gdy patrzeć - w oczach miga. Doba tak za dobą mija, On jęzorem wciąż wywija. Lecz z nim także to się stało Że utracił siłę całą. Więc i jego dworskie ciury ciągnęły za dupę z dziury, I wyniosły omdlałego, Do szpitala zamkowego. A królewna ciągle krzyczy, Że to mało dla jej piczy! Prędko, prędko baśń się baje, Nie tak prędko kutas staje, Baśń się baje, czas ucieka, Pizdoliza matka czeka, I już martwić się zaczyna Bo nie widać skurwysyna... W końcu widząc, że nie wraca Myśli: Na nic moja praca... Biedna dola jest matczyna. Oto już drugiego syna Losy wzięły mi zdradziecko! Jedno mi zostało dziecko, I do tego całkiem głupie. G łuptas miał to wszystko w dupie. Raz spokojnie po jedzeniu Chciał pochrapać sobie w cieniu. Coś mu jednak spać nie daje, Coś go ciągle gryzie w jaje. Więc się prędko zrywa z trawy, W portki patrzy się ciekawy A tu się po jajach szwenda Niby chrabąszcz - wielka menda! Głuptas już rozpinał gacie, By ją zgubić w sublimacie, Gdy wtem menda nieszczęśliwa Ludzkim głosem się odzywa: Nie zabijaj chłopcze luby! Czemu pragniesz mojej zguby? Menda też stworzenie boże, Że inaczej żyć nie może I że czasem w jajo utnie Nie gubże jej tak okrutnie!? Głuptas to serca bierze, Myśli sobie: Biedne zwierzę, Że mnie utniesz, cóż to złego? Przecież nie zjesz mnie całego... A pocierpieć czasem mogę Idź więc dalej w swoją drogę! A tu nagle menda znika I zmienia się w czarownika, Czarownika - czarodzieja, I do swego dobrodzieja, Co się w strachu z miejsca zrywa, W takie słowa się odzywa: - Że litości miałeś względy Dla bezbronnej, słabej mendy I żeś jej darował życie Wynagrodzę cię sowicie. Dam ja ci wskazówki pewne jak spierdolić masz królewnę. Sił twych mało tu potrzeba Jest kondona - samojeba, Który ma tę dziwną siłę, Że gdy włożysz na swą żyłę I rozkażesz - on za ciebie sztos za sztosem ciągle jebie Czarodziejską mocą cudną! Ale zdobyć go jest trudno... Dupa strzeże go zaklęta, Na przechodniów wciąż wypięta, Z której mocą złego ducha Ustawicznie ogień bucha. I czy z bliska, czy z daleka, Żarem swoim wszystko spieka. I w tym mocnym, wielkim żarze Dupa się całować każe, Lecz gdy powiesz do niej słowa: - Niech się ogień w dupie schowa! Sama się pocałuj właśnie! - Wtedy ogień w dupie zgaśnie. I powoli, z dobrej woli, Kondon zabrać ci pozwoli. Za twą dobroć ja ci mogę Do tej dupy wskazać drogę. Weź ten kłębek z sobą razem, On ci będzie drogowskazem! Rzuć na ziemię i idź wszędzie, Gdzie się kłębek toczyć będzie. Lecz pamiętaj zawsze święcie Czarodziejskie to zaklęcie! Tu czarownik, niby mara, Zniknł i rozwiał się jak para. Głuptas wstaje ucieszony, Bierze kłębek, rozbawiony, I nie mówiąc nic nikomu Po kryjomu znika z domu. Prędko, prędko baśń się baje, Nie tak prędko kutas staje. Głuptas idzie, nie ustaje, Coraz nowe mija kraje. Gdy stu granic minął słupy Zaszedł wreszcie aż do dupy, Z której ogień wieczny tryska. A podszedłszy do niej z bliska, Rozżarzonej nad pojęcie, Czarodziejskie swe zaklęcie Głuptas z całej siływrzaśnie: Sama się pocałuj właśnie!... Wtedy dupa zawstydzona, Puściła go do kondona. W ięc z kondonem, ucieszony, Pędzi wnet do Pizdolony. A gdy przybył do stolicy, Zaraz poszedł do ciemnicy, Gdzie się świecą, rozkraczona, Brandzlowała Pizdolona. W kłada kondon na kutasa I.. O dziwo! U głuptasa Chuj, co zawsze był jak z ciasta, Na olbrzyma się rozrasta! Na sto chujów się rozdziela Każdy gruby, jak ta bela, Każdy twardy, jak ze stali, Każdy długi na sto cali! Wszystkie chuje z całej siły Na królewnę się rzuciły, Każdy się jej w piczę wwierca, Każdy końcem sięga serca, Każdy jej się w piczy grzebie, Każdy jebie, jebie, jebie... Głuptas leży bez wysiłku, Czasem klepnie ją po tyłku Czasem w cycki pocałuje, A samojeb piczę pruje. Aż królewna Pizdolona Zchędożona, spierdolona, Ze zmęczenia ledwo żywa, Krzyczy: - Cipa się rozrywa! Takie przy tym tarcie było, Aż się w piczy zapaliło. By ugasić pożar ciała, Straż zamkowa przyjechała Z toporami, z bosakami, Sikawkami i kubłami, Słowem - z całym inwentarzem Używanym przy pożarze. I po długiej, ciężkiej pracy Ugasili ją strażacy. Tak została Pizdolona Z czaru swego wybawiona, I znów stała się prawiczką Z malusieńką, ciasną piczką. Głuptas dostał zaś w podziękę Pół królestwa i jej rękę. Król był taki ucieszony, Ze zbawienia Pizdolony, Że pomimo swej starości Kapucyna rżnął z radości, Tak się znowu poczuł młody

Potem zaś wyprawił gody Głuptasowi z Pizdoloną Mnie na gody zaproszono. Więc jak mówię, też tam byłem. Jadłem, piłem, pierdoliłem, Bawiłem się z nimi społem, Aż zasnąłem gdzieś pod stołem... Tu bajka dobiega końca Już za oknem patrzeć słońca Przy kominku babcia siwa Coś mamrocze, głową kiwa Dając dziatwie pouczenia O rozkoszach chędożenia. Których i Wam czytelnicy Autor tej powiastki życzy!

 Cool

georgeman   tagi: baśń o trzech braciach, erotyka, fredro

KWI

04

linkologia.pl spis.pl
 

     Polska Służba Bezpieczeństwa inwigilowała w 1963 roku amerykańskiego noblistę w dziedzinie literatury Johna Steinbecka – wynika z ustaleń historyka z poznańskiego oddziału IPN Rafała Sierchuły, do których dotarł serwis tvp.info. Autor kultowych powieści „Na wschód od Edenu” oraz „Myszy i ludzie” miał założony przez Polaków podsłuch, otoczony był też siatką tajnych agentów. 

ŹRÓDŁO->wiadomości WP

 

 

 

    W Polsce Steinbeck gościł z dziesięciodniową wizytą w listopadzie 1963 roku, rok po przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla. SB chciała, by pisarz uwierzył, że w PRL panuje swoboda twórcza, a warunki życia są znośne. 

Z ustaleń historyka Rafała Sierchuły wynika, że przygotowywania do tej wizyty Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła kilka miesięcy wcześniej. W tym celu wszczęła operację o kryptonimie „Problemy”. 

– SB konsultowała ze Związkiem Literatów Polskich szczegółowy program i współdecydowała, kto będzie mógł mieć dostęp do pisarza – tłumaczy Rafał Sierchuła.

Spotkania z czytelnikami, które pisarz odbywał objeżdżając Polskę, obsadzono agentami SB. Ich zadaniem było pilnować, by Steinbeck nie uzyskał informacji nieprzychylnych dla systemu. 

– Kiedyś żartowano, że na przyjazd pierwszego sekretarza maluje się trawę na zielono. Tutaj było podobnie. Gdy do władz dotarła informacja, że wołga, którą porusza się pisarz jest w złym stanie technicznym, dostarczono Steinbeckowi mercedesa – mówi Rafał Sierchuła. – Bezpieka z radością odnotowała potem, że za mercedesem nie mogą nadążyć samochody ambasady amerykańskiej – dodaje historyk. 

   Informacje na temat Steinbecka SB uzyskiwała z sieci tajnych współpracowników. Na miesiąc przed jego wizytą zdecydowano także o założeniu podsłuchu w warszawskim hotelu Bristol. Pisarza skierowano do specjalnie przygotowanego pokoju. 

 

 

 

georgeman   tagi: sb, steinbeck

KWI

02

linkologia.pl spis.pl
 
przeczytane 2009

     Myszy i ludzie to opowieść o dwu mężczyznach, wielkim i infantylnym Lenniem oraz niedużym i sprytnym George'u, którzy wędrując w poszukiwaniu pracy z jednego rancza na drugie, marzą, że pewnego dnia dorobią się własnej farmy. Mimo dzielącej ich różnicy intelektualnej są dobrymi przyjaciółmi, dzieląc to samo marzenie o własnej ziemi, na której Lennie mógłby hodować króliki. W trakcie tych wędrówek George często wścieka się na ograniczenia Lenniego i traci do niego cierpliwość, jednak nie porzuca dziecinnego olbrzyma. Wie, że Lennie nieuchronnie napytałby sobie biedy, wplątując się w sytuacje, z których sam nie potrafiłby się uwolnić, dlatego musi nieustannie mieć na niego oko.

     Obaj bohaterowie cieszą się, zę dostali pracę na ranczo, jednak George jak zwykle musi przedstwiać Lenniego w lepszym świetle, żeby wydawł się zdolniejszy i bardziej inteligentny, niż jest w rzeczywistości. Syn szefa, Curley, tyranizuje dziecinnego Lenniego, który zaczyna odczuwać sympatię do ślicznej młodej żony swojego prześladowcy. Jednak żona Curleya nie traktuje Lennniego uczciwie i dla zabwy przekomarza się z nim, nie zdając sobie sprawy z tego, jak poważnie postrzega jej zalotne zachowania. Lennie widzi w niej coś podobnego do miękkiego puszystego szczeniaka, jakiego miał kiedyś, i pragnie głaskać jej piękne włosy tak jak kiedyś głaskał miękkie futro pieska. Gdy Lennie podchodzi do żony Curleya, żeby ją pogłaskać po włosach, kobieta wpada w panikę i zaczyna wyrywać się i krzyczeć. Lennie pragnie ją uciszyć i zasłani jej usta ręką, ale nie potrafi kontrolować swojej siły i skręca jej kark.  Gdy George orientuje się co się stało, Lennie płacząc przeprasza go, że ją skrzywdził tak jak kiedyś skrzywdził szczeniaka. George doskonale rozumie, że robotnicy z rancza pod wodzą Curleya nie będą mieli dla Lenniego litości, każe mu więc się szybko spakować, ponieważ muszą odejść.

Co się dzieje dalej?

Chwilę później, gdy obaj siedzą na brzegu rzeki, George zabija Lenniego strzałem z pistoletu, żeby oszczęszić mu bardziej przerażających cierpień z rąk tłumu.

 

   Udostępniam ebooka z chomikuj", w zakładce znajdziecie linka do pobrania książki. Warto przeczytać Smile

 

 "Widziałem setki takich, co to chodzą od rancza do rancza z tobołkami na plecach i takimi samymi głupstwami we łbach (...). Nikt nigdy nie trafia do nieba, nikt nie kupuje swojego kawałka ziemi. Nie można uciec przed swym fatalnym przeznaczeniem." 

   Steinbeck John, urodził się w  1902,  w Salinas (stan Kalifornia), zm. 1968, pisarz i reporter; opisywał życie mieszkańców rodzimych okolic środkowej Kalifornii — ubogich farmerów, meksyk. robotników rolnych, wł. rybaków, lumpów i włóczęgów; realist. powieści protestu społ., ukazujące tragiczne losy bezdomnych i wydziedziczonych

 

 

 

(Myszy i ludzie 1937, głośna adaptacja teatralna 1938,Grona gniewu 1939, ekranizacja J. Forda 1940), epika moralistyczna rozwijająca motyw walki dobra i zła w naturze ludzkiej (bibl. alegoria Na wschód od Edenu 1952, wyd. pol. 1958, ekranizacja E. Kazana 1955; paraboliczna Perła 1948, nastrojowe opowieści, pełne sympatii dla prostych ludzi, żyjących w zgodzie z naturą i mających w pogardzie konwencje społ. (Pastwiska niebieskie 1932, Tortilla Flat 1935, Kasztanek 1938, Ulica Nadbrzeżna 1945); reportaże z II wojny świat. Bombs Away (1942), Once There Was a War (1958) i z podróży po Ameryce Podróże z Charleyem w poszukiwaniu Ameryki (1962);

1962 otrzymał Nagrodę Nobla.

http://www.slideshare.net/kollerevans/introduction-to-of-mice-and-men 

wprowadzenie, zdjęcia, plakaty

georgeman   tagi: myszy i ludzie, omówienie, steinbeck, streszczenie

Kalendarz

pn wt sr cz pt so nd
27282930123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ksiega gości

Księga gości

jawno | eryk | kapcioch | wiedzma | nimloth | Mailing